Skip to content
sep 26 / Harry Zevenbergen

HAAGS DICHTERSGILDE

jun 9 / admin

Nieuwe stad (1:25) – Gilles Boeuf

 

Gedicht voor Madurodam

In de schaduwen van de zon
Net zo moe als de anderen
Een losse tegel van de stoep,
de struik gebroken

De stad was niet bemuurd
Een elektrische baan trok haar open
en reuzen hadden haar bezocht

In de stralen plots een stad
waar alle talen klonken
Het ‘hier’ en ‘daar’ overkoepeld

Door hier en altijd nu
Een prinses pakte je hand
maar dat was helemaal niet nodig
Het overzicht was glimmend mooi

Het wonder van de schaal voltrok zich
De langste man op aarde danste
en de fotografen,
zij schenken de herinnering

 

jun 9 / admin

Koning en het hof – Diann van Faassen

Van Ostadewoningen
-voor Niels-

Onverwacht decor
van trapgevels
torentjes en tuinen
in grauwe volkse wijk

Jij was de directeur
van het theater
waar alle toneelstukken
begonnen met slapen
want: ‘zo krijg je een nieuwe dag’

De buren kochten een kaartje
zaten op emmers of tegels
te wachten tot jij vader
kind of tovenaar was

Je gaf Cats, Hanneman
en Van Ostade een Potter
die nimmer een lijn
op doek had gezet

De magie zat in het einde
je telde de winst – elf florijnen
het salaris van de acteurs
een ijsje voor alle kinderen
uit jouw buurt

jun 9 / admin

Eenzaam aan de top – Harry Zevenbergen

voor de enige kamer op de bovenste verdieping van stadsdeelkantoor Escamp

Is het de wijkjonkvrouw zwaaiend met haar zakdoek,
door haar verrekijker naar prinselijke mannen speurend,
heimelijk haar vlechten ontrollend als een klimtouw,
waarover de uitverkorene naar binnen wordt geloodst?

Is het meneer Baas van de Buurt die als maar hoger wil,
niemand boven zich duldt en stiekem gluurt naar
Zijn met boodschappen en kinderen voorbijschuivend volk?
Hij die alles ziet maar zelf onzichtbaar onaantastbaar is.

Is het de klusjesman die als laatste een kamer mocht kiezen,
die nu de hele dag zwaar bepakt de trappen op en af sjouwt
met hamers, bezems, poetsdoeken, schroeven en ladders,
om ´s avonds als laatste de deur achter zich dicht te trekken?

Ik droom dat ik daarboven wanneer iedereen op vakantie is,
even de ´alles in één jonkvrouw, baas en klusjesman´ mag zijn.

 


jun 9 / admin

Centraal Station – Anne-Tjerk Mante

Van verre ziet men het al staan: dit is een eindstation
Stootblok van om het even elf etages hoog
Geen ornament of franje of sierlijke boog
Het is hoekig en nors. Glas en bozig beton

Niemand heeft op tijd gedwarsboomd dat het zo niet kon
Station van steenhard modernisme staat gortdroog
- Geen gratie, schoonheid of uitnodiging voor ’t oog -
Beschenen door de schaduwzijde van de zon

Toch rijden er talloze treinen af en aan
Ze lijken er nauwelijks bij stil te staan
Wagonladingen geelheid, veelheid van licht en kleur

Als nu gevelgroot, zijde Koningin Julianaplein
De stoomloc van Charles Sheeler te zien zou zijn
Was Den Haag Centraal een eindstation met grandeur

 

jun 9 / admin

In de Bijenkorf – Milla Braat


 

Etalagepopjes
op een dieet van nectar en stuifmeel

Poseren
in een jurk van zwart, een blouse van okergeel

En een
schoudertas met een zeshoekig patroon

Overal
triomfeert het vertrouwde hexagoon

 

Waar
de leus op het flesje ronduit liegt

Waar
dames ruiken naar iets zwaars dat snel vervliegt

Waar
Eau de Cologne op een hals of honderd

de reukzin van de klanten
overdondert

 

En de
koningin, gevallen uit het glas in lood

ligt
op de ebbenhouten trappen

verwend naar
lucht te happen

De
arme schat, de uitverkoren vrucht,

kijkt
verlangend naar de draaideur en de wolkjes verse lucht

De
bijenkorf,
Een
vleugelachtig raamglas
in
bruingeworden bijenwas
Ze
zijn er nog, ik herinner het me graag
de wondermooiste trappen van Den Haag

 

 

 

mei 8 / admin

Een dag om te zien – Milla Braat

In het café kijkt een meneer ongegeneerd naar de
borsten
van het meisje dat onhandig lang met het
kapotte pinautomaat bezig is

Voor Florencia valt een bolletje aardbeienijs op de stenen

Op ‘t station sluit een late backpacker zich rennend aan bij de groep
en wordt onder wild gejuich ontvangen

Op tv wordt er ingezoomd op een wolfspin die een dekentje voor haar eitjes
spint
Als de babywolfspinnetjes uitkomen zijn ze nog helemaal doorzichtig

In Heden Weimarstraat laat iemand een speld vallen

Op facebook reageert een meisje op een foto dat ze een moord zou doen
voor zulke dikke krullen
Één seconde geleden.
een paar seconden geleden.
ongeveer een minuut geleden.

En alsof het beste voor het laatst is bewaard
een hemel
met sterren waar niemand bang voor is

mei 8 / admin

Anne-Tjerk Mante

 

Je kleed is alles wat je
weet.
Een blauwdruk van het
labyrint
Een tuin die veilig is en
groen
Tot in de puntjes verzorgd
Je kent elk pad, elk blad,
elk lint
Je vind er alles wat je had
gehoopt

Wezenlijk in het grijs geknoopt=

mei 8 / admin

Sweet_girl_93 – Diann van Faassen

 

De kruissteek verschijnt in tweevoud
achter elk getypt bericht van haar
Via draadloze verbindingen
weeft ze het web van vrienden
volgens een uitgedacht patroon

Fantastisch leven vierentwintig zeven
haren gestyled, geloken ogen
grijsbruine schaduw, zwarte kohl
Gelijkende poses, andere profielen
niemand kent het meisje achter de naam

Zij slaapt nog iedere avond naast
de rozenhaag van de hoeve
op de merklap aan de wand
De naald die haar vinger bloeden doet
maakt dat ze zeker weet dat zij het is

mei 8 / admin

Laat eens een steek vallen – Harry Zevenbergen

 

We zijn uien die gestaag in lagen verschijnen.

Achter jouw ogen werpt de wind handenvol
tranen met vleugels in de opkomende zon,
onthult de in nevelen verstrikte toekomst.

Geluk, liefde, vriendschap en chocoladetaart.

Door jouw ogen zie ik onze wereld,
waar onze straten eindeloos parallel lopen;

doordat een steek net iets anders is gevallen,
ontmoet je mij niet. Slechts iemand die op me lijkt.

Voorbestemming levert het scenario van een B-film,
alles loopt goed af en de laatste kus is voor jou.
Geef mij toeval. De ene steen zet de ander in beweging.
Als we niet hier waren, waren we ergens anders.

Achter jouw ogen gaat de wind langzaam liggen,
tranen landen, de zon zakt in het water,
herfstkleuren zijn de mooiste kleuren:
de verstillende stappen over een rozig pad.

We zijn uien tot we jas na jas verdwijnen.